Kamila Kamińska

Artystka czerpie z osobistych przeżyć, podejmując temat kruchości ciała i jego ograniczeń, jednak unika dosłowności – zamiast tego buduje napięcie pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co ukryte. Jej obrazy nie przedstawiają ciała wprost, lecz stają się zapisem jego pamięci. Powierzchnia płótna pulsuje jak żywa tkanka, gęsta, poraniona, naznaczona śladami ingerencji. Blizny, przecięcia i linie są tu nie tylko gestem formalnym, lecz nośnikiem doświadczenia – śladem czasu, bólu i przemiany. W tej perspektywie malarstwo Kamińskiej staje się medytacją nad współobecnością życia i śmierci, które przenikają się w jednej, nieustannie odnawiającej się materii.

Istotnym elementem jej praktyki jest także praca ze skalą oraz relacją obrazu do przestrzeni. Kamińska myśli o swoich realizacjach w kontekście architektury – jako formach, które nie tylko istnieją w przestrzeni, lecz aktywnie ją współtworzą i przekształcają. Skala prac wpływa na sposób ich odbioru, angażując ciało widza i wciągając je w bezpośrednie, niemal fizyczne doświadczenie. Obraz przestaje być autonomicznym obiektem zawieszonym na ścianie, a zaczyna funkcjonować jako środowisko, w którym widz się porusza.

Szczególne miejsce w jej praktyce zajmuje myślenie o płótnie jako o skórze – powierzchni, na której ujawniają się napięcia psychiczne i emocjonalne. Artystka traktuje obraz jako żywy proces, pozostający w rytmie ciała, które nie pozwala zapomnieć, lecz nieustannie przypomina i przekształca doświadczenie. Jej prace oscylują na granicy abstrakcji i figuracji, balansując między tym, co uchwytne, a tym, co wymyka się reprezentacji. Fragmenty przywodzące na myśl cielesność zderzają się z intensywną, niemal organiczną materią koloru.

Równolegle Kamińska rozwija praktykę tworzenia obiektów malarskich, tworzonych z surowej lnianej tkaniny formowanej na kształt odzieży. W tych realizacjach obraz istnieje poprzez materię – bez niej nie może zaistnieć. Odzież, jako „druga skóra”, staje się tu nośnikiem tożsamości, zapisem doświadczeń jednostkowych i zbiorowych, a zarazem narzędziem refleksji nad relacją między ciałem a kulturą. Artystka sięga w ten sposób do obszarów antropologii i psychologii, budując wielowymiarową narrację o człowieku. Proces twórczy Kamińskiej ma charakter głęboko fizyczny i intuicyjny. Rozpoczyna się od pracy z surowym lnianym płótnem, którego strukturę i splot dobiera indywidualnie dla każdego obrazu. Ingeruje w materiał – kaleczy go, zszywa, napina na krośnie – traktując te działania jako integralną część malarskiego gestu. Maluje tradycyjną techniką temperową, pozostając w dialogu z historią malarstwa, jednocześnie konsekwentnie wyznaczając własną, autonomiczną drogę, zakorzenioną we współczesnym doświadczeniu cielesności i obecności.

Prace Kamili Kamińskiej znajdują się m.in. w kolekcji mBanku, przekazanej do Muzeum Narodowego w Gdańsku, w kolekcji BEC Poland oraz w zbiorach prywatnych.