Przybliżyła się godzina i rozerwał się księżyc

Dmowska to wyjątkowa indywidualność na scenie artystycznej. Malarstwo nie było jej pierwszym wyborem; zanim mu się poświęciła, studiowała filozofię, zajmowała się fotografią, realizowała dokamerowe performanse, jest autorką tekstów literackich. W 2010 roku, w wieku 27 lat, wstąpiła na Wydział Sztuki Mediów warszawskiej ASP. To właśnie podczas studiów, zakończonych dyplomem z wyróżnieniem, odnalazła w malarstwie najpełniejszy środek wyrazu. Prace Dmowskiej przykuwają uwagę ekspresyjnym gestem, gęstością malarskiej materii, niezwykłymi zestawieniami intensywnych kolorów, ale siła jej obrazów ma głębsze korzenie niż formalistyczne kalkulacje czy stylistyczne wybory: jej praktyka oparta jest na bezpośredniej transmisji życia wewnętrznego na powierzchnię płótna.

Niepowtarzalny charakter malarstwa Olgi Dmowskiej zwrócił uwagę świata sztuki jeszcze w czasie jej studiów. Szersza publiczność miała okazję odkryć jej twórczość w 2019 roku na głośnej wystawie „Farba znaczy krew” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Dwa lata później malarka otrzymała II nagrodę na Biennale Malarstwa „Bielska Jesień”.

W początkowym okresie twórczości Dmowska wykorzystywała malarstwo jako przestrzeń przepracowywania doświadczeń z przeszłości, włącznie z trudnymi, traumatycznymi przeżyciami. Niektóre z tych prac przywołujemy na wystawie „Przybliżyła się godzina i rozerwał się księżyc”. Stanowią one swego rodzaju kontrapunkt dla obrazów z 2025 roku. Są one wyrazem poszukiwań duchowych artystki, głębokiego wglądu w siebie i w relację ze światem, wyznaczając jednocześnie nowy rozdział jej malarskiej praktyki. Przewodnim motywem powstających w ostatnim roku prac jest portret podwójny – emblemat spotkania z drugą istotą ludzką i zarazem z samą sobą, obraz jedności i pełni. Wibrujące od intensywnych, świetlistych kolorów obrazy są zapisem procesu przemiany. Ma ona charakter głęboko osobisty i zarazem uniwersalny. Jak mówi artystka: „świat zmienia się wtedy, kiedy zmienia się jednostka. A jednostka zmienia się wtedy, gdy zaczyna widzieć siebie naprawdę”.

Oprócz prac malarskich udostępniamy na wystawie również wybór eksperymentalnych utworów muzycznych Olgi Dmowskiej, która performuje w nich swoje teksty. Dopełnieniają one obraz praktyki twórczej autorki, dla której poezja stanowiła zawsze ważny punkt odniesienia.

Stach Szabłowski