Simple Complexity

Stałą i najbardziej charakterystyczną składową jego języka artystycznego są linie i tworzone przez nie układy. Malarz porusza się w obszarze szeroko rozumianej sztuki geometrycznej, redukując środki wyrazu, penetrując zarazem tkwiący w nich potencjał interferencji. W istocie tego rodzaju twórczych poczynań leży niejako „prosta złożoność” – pozornie sprzeczna tendencja do godzenia minimalizmu (w kwestii stosowanych elementów formalnych, w doborze kolorów, w decyzjach kompozycyjnych) z maksymalizmem  skomplikowaniem struktur, będących owocem  procesu twórczego.

„Optyczne rezonanse”, które powstają w efekcie nakładania się rytmicznych, aczkolwiek nieregularnych, liniowych płaszczyzn sprawiają wrażenie uprzestrzennienia, drgania, wibrowania. Paradoksów w myśleniu Misiaka o obrazie jest znacznie więcej i to one stanowią dla widza wyzwanie oraz decydują o poznawczo-intelektualnej, estetycznej, ale też emocjonalnej atrakcyjności dzieł.

Z jednej strony mamy bardzo konsekwentną, miarową medytacyjność, z drugiej odczucie ruchu oraz nieoczywistych napięć przenikających wizualną tkankę prac; materialność malarskiego medium i dążenie do jej przezwyciężania; warsztatową doskonałość i chęć wymknięcia się dyktatowi zimnego perfekcjonizmu; prostą linię, ale i efekt falowo-wibracyjnego rozchodzenia się lub zbiegania, który dynamizuje poszczególne układy.

Jednym z największych wyzwań, jakie stawia przed sobą artysta jest stworzenie za pomocą malarskiej abstrakcji plastycznego ekwiwalentu muzyki i doznań, jakie powstają w trakcje słuchania współczesnych dokonań kompozytorskich. Czasowości muzyki, strukturalnym współbrzmieniom i jakościom dźwiękowym odpowiadają zagęszczające się i rozrzedzające „częstotliwości” linii, przestrzenność i zmienność ich interferencji, obecność płynnie przenikających się struktur, wreszcie „odmaterializowanie materii” malarskiej i dźwięczność subtelnych interakcji barwnych.